ที่นั่นมีเรือใบหลายลำจอดอยู่บนหาดทราย ฉันหมายตาเรือ ไม้สีธรรมชาติ ลำจิ๋วที่เอียงกะเท่เร่ไปมาเวลาลมพัด ใบสี ขาวนวลของมันมีภาพมดสีแดงแจ๊ด แต้มอยู่ตอนบน แล้วก็ ต้องหน้าแตกยับเยินเมื่อมีคนบอกว่า "นั่นเรือมด มีไว้ สำหรับคนที่แล่นใบเก่งๆ แล้วครับผม" แฮ่ะๆ ไว้เก่งแล้ว ค่อยมาเล่นก็ได้

ครูตึ๋งเริ่มสาธิตท่านั่ง วิธีถือหางเสือและเชือกดึงใบ การดึง เชือกเพื่อกลับใบ ทวนลม การก้มหัวหลบเพลาหรือบูม (boom) แล้วย้ายตัวไปนั่งยังกราบเรืออีกฝั่ง พร้อมทั้ง เปลี่ยนมือที่ถือหางเสือและเชือกดึงใบ ดูแล้วไม่เห็นยาก แต่ พอลองทำจริงๆ ฉันก็เงอะๆ งะๆ ไม่รู้จะขยับอะไรก่อน นี่ ขนาดซ้อมอยู่บนฝั่งก็สับสนอย่างนี้แล้ว เดี๋ยวลงเรือไปเจอ ลมแรงๆเป็นได้เรื่องแน่ ฉันกระชับสายรัดทุกเส้นของเสื้อ ชูชีพจนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมูยอแท่งหนึ่ง และก้าวเท้า ลงเรือใบ เมื่อพนม ผู้ช่วยครูฝึกที่ลงไปรอในเรือแล้วส่ง เสียงเรียก

ระบบการดูแลอย่างใกล้ชิดทำให้ฉันอุ่นใจขึ้น ตั้งแต่การมีผู้ ช่วยครูฝึกลงไปในเรือด้วยในครั้งแรกชนิดตัวต่อตัว และมี เรือยางของครูฝึกภาคทะเลสาบคอยโฉบเฉี่ยวดูแลอยู่ไม่ ห่างพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อคนโน้นคนนี้เพื่อบอกให้แก้ไข วิธีเล่น เรือใบ วันแรกของการเรียนนี้ ครูตึ๋งให้พวกเราแล่น กลับไปกลับมาระหว่างทุ่น 2 ทุ่น ซึ่งตั้งขวางลมห่างกัน ประมาณ 10 เมตร ฉันไม่ลืมที่จะนั่งขาแนบชิดติดกัน หลัง ตรงเด๊ะ อยู่บนกราบเรือฝั่งตรงข้ามกับใบเรือ มือข้างหนึ่ง คว่ำ จับเชือกดึงใบผ่านใต้รอก อีกข้างหนึ่งคว่ำกำคันชัก หางเสือเรือ ท่าสวยเช้งอย่างที่ครูตึ๋งสอนไว้ไม่มีผิด พนม นั่งอยู่บนกราบเรือฝั่งเดียวกัน แต่ค่อนไปทางท้ายเรือ เขา คอยบอก ให้ฉันดึงใบเรือรับลม ดึงหางเสือเข้าหาตัว ลม พัดเข้าหน้าใบอย่างจังจนใบสะ บัดพั่บๆ ฉันรีบดึงใบให้ตึง ได้ผล เรือแล่นฉิวทีเดียว แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าใบชักจะตึงเกิน ไปแล้ว ลมโถมใส่ใบจนเรือเอียงวูบ ฉันโวยวายลั่น พนม ต้องบอกให้ค่อยๆ ผ่อนใบ อันที่จริงครูตึ๋งสอนวิธีผ่อนใบ และวิธีทิ้งตัวสู้แรงลมให้แล้ว แต่พอตกใจก็ลืมเรื่องที่เพิ่ง เรียนมาหยกๆ ไปหมด

เรือแล่นรับลมกระแทกผิวน้ำไปใกล้ถึงทุ่นสีขาว รอบแรกนี้ พนมจะ 'แท็ก' หรือ กลับใบทวนลมให้ดูก่อน เขาย้ายมานั่ง ตรงที่ฉัน ส่วนฉันเขยิบไปด้านท้ายเรือ