วันต่อๆมา

"เฮ้ย! เรือจะล่มแล้ว ทำไงดี" ฉันตะโกนลั่นทะเลสาบขณะที่ลำเรือ ค่อยๆ ยกขึ้นทำมุมกับผิวน้ำเกือบ 90 องศา ยังพอมีเวลาให้คิดว่าจะ ทำอะไรอยู่บ้าง ฉันตัดสินใจกระโดดตูมลงไปข้างใบเรือที่พลิกลอย อยู่บนผิวน้ำ แล้วว่ายอ้อมท้ายเรือไปด้านท้องเรือ ที่ตอนนี้ตั้งฉากกับ ผิวน้ำ เสียงเรือยางตะบึงมาแต่ไกลเหมือนเสียงสวรรค์

"โหนตัวขึ้นไปดึงกราบเรือ" ครูตะโกนบัญชาการ ฉันจับแด็กเกอร์ บอร์ดกดลงมาเพื่อจะดึงกราบเรือ แต่ดูเหมือนแด็กเกอร์บอร์ดจะลื่น และเรือก็หนักเหลือกำลัง จึงคว้ากราบเรือไม่ได้สักที เดือดร้อนครูต้อง แล่นเรือมาช่วยอีกแรง พอคว้ากราบเรือได้เท่านั้นแหละ ฉันก็รีบโหน ขึ้นเรือทันที แต่เจ้ากรรม ลมพัดใบมาฝั่งเดียวกับที่ฉันกำลังตะเกียก ตะกายปีนขึ้นพอดี ผลคือเรือค่อยๆเอียงคว่ำลงมาอีกครั้ง

"ฮ่ะ...ฮ่ะ ใครเค้าขึ้นฝั่งเดียวกับใบล่ะ" ครูหัวเราะขำเมื่อเห็นท่าลูก หมาตกน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เอ้า! ดึงเรือขึ้นอีกที คราวนี้ขึ้นฝั่งตรงข้าม กับใบนะ"

ครั้งหลังนี้ฉันจับแด็กเกอร์บอร์ดกดลงมาและขึ้นไปยืน มือจับกราบ เรือไว้ ทิ้งน้ำหนักลงไปที่แด็กเกอร์บอร์ด แล้วเรือก็ค่อยๆ พลิกกลับขึ้น มา ฉันรีบกระโจนขึ้นไปในเรือ งงๆ อยู่ว่าเรือล่มลงไปได้ยังไง ทั้งๆ เป็นช่วงแท็กที่ไม่น่ามีปัญหา ความจริงแล้วตอน 'ไจบ์' หรือกลับใบ ตามลม (gybing) ต่างหากที่น่ากลัว เพราะเมื่อเรืออ้อมทุ่น แล้วเรา ดึงหางเสือเรือเข้าหาตัวพร้อมๆ กับดึงใบเข้ามานั้น เรือจะเอียงมา ทางตัวอย่างเร็ว ซึ่งต้องรีบย้ายไปนั่งอีกฝั่งให้ทัน การไจบ์จึงยากกว่า แท็ก แต่ฉันกลับมาตายน้ำตื้น เรือล่มตอนแท็กเฉยเลย