หลังอาหารเช้า ฝนเริ่มซาเม็ดฟ้าเริ่มปลอดโปร่ง ผมและเพื่อนพร้อมด้วยเจ้าหน้ที่กว่า 20 ชีวิต ออกจาก พะเนินทุ่งแคมป์ ลัดเลาะไปตามถนนแคม ๆ ไปสิ้นสุดที่ กม.36 ขนเสบียง อุปกรณ์ต่าง ๆ ลงจากรถ เดินทางลงไป เค.ยู. แคมป์ ระยะทาง 4.5 กิโลเมตร ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย เรือยาง 4 ลำ กว่าจะแบกหาม ไปถึง ไม่ต้องพูดถึงความเหนื่อยอ่อน แถมเส้นทางสายนี้ยังมีทางชุกชุมไม่น้อย และก็ดิ่งลงไปตลอดจน ถึงแม่น้ำเพชรบุรี ทางลงไป เค.ยู. แคมป์ เป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่ดีเยี่ยม นอกจากจะได้เห็นสภาพ ป่าดงดิบแล้ว น้ำตกทอทิพย์ ก็เป็นจุดดึงดูดคนเดินทางมานักต่อนัก เล่นเอาหลายคนร้องไม่ออกเมื่อเวลา เดินทางกลับซึ่งต้องเดินขึ้นเขาตลอด

กว่า 1 ชั่วโมง มาถึง เค.ยู. แคมป์ บริเวณห้วยทอทิพย์ตัดกับสายน้ำเพชรบุรี หลายคนโดนทากกัดจน เลือดไหลโชก หลังจากหปดสัมภาระ ต่างคนต่างทำหน้าที่กันอย่างรีบเร่ง บางคนก็จัดการห่อสิ่งของ ป้องกันน้ำเข้าด้วยถุงพลาสติก บางคนก็ก่อไฟหุงข้าวรอคอยทีมงานที่กำลังสูบลมเข้าเรือยาง 4 ลำ กว่าจะเสร็จต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมง จนกระทั่งเวลา 11โมง ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นพร้อมกับมาม่า หม้อใหญ่สุกพอดี

สัมภาระขนลงเรือทั้ง 4 ลำ ลำใหญ่ 4 ลำ นั่งได้ลำละ 8 คน ส่วนลำเล็ก 2 ลำ นั่งได้ลำละ 4 คน เสียง พี่โก๊ะสั่งการบอกลูกทีมทั้งหมดว่า การล่องเรือยางเป็นการล่องเรือที่ปลอดภัยกว่าการล่อแพไม้ไผ่ และยังเป็นการรักษาสภาพสิ่งแวดล้อม ไม้ไผ่ไม่ถูกทำลายอีกด้วย เสื้อชูชีพจะช่วยให้เราไม่ต้องจมน้ำ หมวกกันน็อกจะช่วยเมื่อเวลาเรือเข้าไปในพงไม้อาจจะถูกดีด หรือปะทะสิ่งสำคัญ ทุกคนต้องฟัง คำสั่งจากนายท้ายเรืออย่างเคร่งครัด การพายเรือให้ไปในทิศทางเดียวกันต้องอยู่ที่ลูกทีม จะให้เรือไป ทางซ้าย นายท้ายเรือจะบอกซ้ายส่ง หรือขวาส่ง การชะลอความเร็วให้พายทวนน้ำ หลังจากได้ฟัง พี่โก๊ะบรรยาย เป็นที่เข้าใจ หรือไม่เข้าใจเป็นอีกเรื่อง ส่วนใหญ่แล้วไม่มีมืออาชีพ มีอยู่เพียงไม่กี่คน ระดับน้ำ 3-4 ก็น่าจะพอเล่นได้อย่างไม่ลำยากนัก สำหรับผมถึงจะผ่านการล่องแก่งมาทุกรูปแบบ ไม่ว่า จะเป็นเรือยาง หรือแพไม้ไผ่ ทีลอซู แก่งหินเพิง ลำน้ำว้า ทำให้ผมพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง