เที่ยงวันออกจาก เค.ยู. แคมป์ จุดเริ่มต้นของการล่องแก่งต้นแม้น้ำเพชรบุรี สายน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลมาจาก เทือกเขาตะนาวศรีที่นำมาใช้ในพิธีการสำคัญของประเทศเรา ช่วงฤดูฝนสายน้ำแห่งนี้ค่อนข้างจะเชี่ยว กรากกว่าฤดูอื่นๆ เวลาผ่านไปราว 1 ชั่วโมง บนสายน้ำแห่งนี้ต้องยอมรับในความยิ่งใหญ่แห่งผืนป่า ที่หนาทึบ ป่าไม้เบียดเสียดอยู่ตามเทือกเขาที่สูงชันคดโค้งโอบล้อมสายน้ำเอาไว้ ความสูงระดัง 1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลางของยอดเขางะงันนิยวกตอง มอดูจนคอตั้งบ่า ช่วงแรก ๆ สายน้ำดูจะ ไม่รุนแรง แก่งก็มีน้อยเวลาส่วนใหญ่ปล่อยให้เรือยางไหลไปตามกระแสน้ำ ระหว่างทางจะพบเห็น เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทาคอยดักจับปลาในแม่น้ำ บางตัวในอุ้งเล็บยังมีปลาติดก็มี เช่นเดียวกับนกกระเต็น ใหญ่ปีกสีน้ำตาลคอยโฉบจับปลาในแม่น้ำ ที่น่าทึ่งสำหรับผมคือเจ้านกเค้าใหญ่สีคล้ำ นับเป็นครั้งแรก ที่ผมเห็นในลำน้ำแห่งนี้

ผ่านโป่งซับชุมเห็ดเลยไปถึงโป่งสีชมพู ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบติดริมแม่น้ำจะเห็นร่องรอยของ ด่านสัตว์เต็มไปหมด โดยเฉพาะด่านของช้างป่า จนทำให้ทุกคนที่อยู่ในเรือต้องคอยระวัง เพราะว่า ร่องรอยแต่ละแห่งนั้นเพิ่งเพิ่งผ่านไปหมาด ๆ คาดว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

บริเวณนี้นอกจากน้ำไม่ลึกแล้ว ช้างป่าจะข้ามไปมาระหว่างสองฝั่งแม่น้ำ บางแห่งก็เป็นโป่งอยู่ริมแม่น้ำ อีกด้วย จนพี่โก๊ะสั่งให้ลูกทีมทั้งหมดคอยระวังด้วย ซึ่งตัวผมเองก็ยังเชื่อว่าสัตว์ป่าทุกประเภท ค่อนข้าง จะหนีห่างไกลคนอยู่แล้ว เว้นเสียแต่สัตว์ได้รับบาดเจ็บเท่านี้ที่จะต้องระวังเป็นอย่างยิ่ง พี่โก๊ะยังบอกผม ด้วยว่าเส้นทางสายนี้เคยเดินทางผ่านขึ้นไปยอดเขางะงันนิยวกตอง พบพรรณไม้แหลกๆ และนกที่หาดู ยากหลายชนิด

สายน้ำยังคงไหลเอื่อย ๆ สวบนิ่งไม่รับรู้การเดินทางของมนุษย์ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสายน้ำที่ไหลอยู่ชั่วนา ตาปีไปสิ้นสุดที่เขื่อนแก่งกระจานกักเก็บน้ำเอาไว้ แทบไม่พอใจการใช้เกษตรกรรม ผ่านเลยโป่งสีชมพู ไม่ไกลนัก ผมพบลำห้วยตะเกลโพและห้วยตะเกลพาดู อีกสายน้ำหนึ่งของยอดเขางะงันนิยวกตอง ซึ่งมี ต้นน้ำมาจากฝั่งพม่าไหลลงมาบรรจบกับลำน้ำเพชรบุรี ถ้ามีการเข้าไปสำรวจน่าจะพบน้ำตกสวยๆ ในใจ กลางป่าลึกแน่

จากสายน้ำที่สงบ สายน้ำค่อย ๆไหลเชี่ยวมากขึ้น พี่โก๊ะบอกว่า ข้างหน้ามีแก่งวังหม้อ ให้เรือลำเล็กออก ไปสำรวจก่อน ส่วนเรือที่เหลืออีก 3 ลำจอดรอ ก่อนลงแก่ง เรือลำแรกหายไปนานกว่าปกติ ทำให้พี่โก๊ะกับ พี่จ๊อดต้องออกไปตาม เจอเจ้าหน้าที่ป่าไม้กับเพื่อนร่วมเดินทางของผมตัวเปียกปอน "เรือหายไปไหน" เสียงพี่โก๊ะถาม "เรือลอยไปท้ายแก่งแล้ว พี่ตั๊กกำลังตามไปเอาเรือ เมื่อตอนที่ผมออกจากกลุ่มพี่มาเจอแก่ง หักข้อศอก พอพ้นป่าตะไตร้น้ำก็มาเจอต้นไม้ขวางร่องน้ำ เรือกระแทกจนพลิกคว่ำข้าวของลอยไปกับน้ำ ขาตั้งกล้องของผมก็จมไปด้วย" เสียงของเพื่อนผมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาหมาดๆ ด้วยท่าทางยัง ไม่ทันหายตกใจ "ไม่มีใครเป็นอะไรนะ" เสียงพี่จ๊อดถามด้วยความเป็นห่วง