ทุกวันนี้ยังไม่มีการสำรวจจำนวนจระเข้ในห้วยน้ำเย็นอย่าง
ละเอียดนัก เพียงสร้างหอดูขนาดใหญ่บริเวณวังน้ำสำหรับเฝ้า
สังเกตพฤติกรรม เคยมีการประมาณกันว่า น่าจะมีจระเข้หลงเหลือ
อยู่อย่างน้อยสี่ถึงห้าตัว ซึ่งในคราวหนึ่งเจ้าหน้าที่พายเรือลาด
ตระเวนไปตามคลอง ก็พบจระเข้ตัวขนาดใหญ่นอนอยู่บนขอนไม้
หลายคนพลร่องรอยตามหาดทรายและตามริมตลิ่งขนาดต่างกันอีก
หลายรอย เป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียวที่ยืนยันได้ว่า จระเข้
สายพันธุ์ไทยยังไม่สาบสูญไปจากปางสีดา

ละอองฝนลอยตามลมเย็นที่หอบเอาหมอกขาวเข้ามาปะทะใบหน้า
บนทางลูกรังอัดเรียบปรากฏรอยกระทิงใหม่ๆ กดลึกเป็นทางล่วง
หน้าออกไป

ตามทางจากที่ทำการอุทยานฯ ขึ้นมาเจ้าหน้าที่มักพบกระทิงออก
หากินบ่อยครั้ง โดยเฉพาะในช่วงหัวค่ำ นักท่องเที่ยวหลายกลุ่ม
ที่ออกส่องสัตว์ก็มักพบและถ่ายภาพได้ในระยะค่อนข้างใกล้
ทว่าในคืนนั้น เราค่อนข้างอับโชค จึงพบเพียงหมีขอ ชะมด
และอีเห็น วิ่งหนีแสงไฟไปอย่างเร็ว

เช้านี้เราขับรถกันมาอย่างไม่เร่งรีบ อากาศเย็นเยียบและแสง
สว่างก็ยังน้อยอยู่ มาถึงจุดชมวิวบริเวณกิโลเมตรที่ 25 ผืนป่าเบื้อง
ล่างมองเห็นเป็นโครงร่างดำตัดกับท้องฟ้าสีครามอ่อน พอตะวัน
โผล่พ้นสันเขา หมอกขาวที่คลุมอยู่เบื้องล่างก็ลอยสูงรวมตัวกันเป็น
ทะเลหมอกเหนือหุบเขา ราวกับทะเลสาบสีขาวสะอาดขนาดใหญ่

นกกกร้องดังแว่วมาจากในหุบ สายหมอกลอยเคลียอยู่ตามยอดไม้
ผืนป่าบริเวณนี้นอกจากจะเป็นต้นน้ำของกลุ่มน้ำตกแควมะค่า
และลำห้วยอันเป็นแหล่งอาศัยของจระเข้ลำห้วยจำนวนหลายสาย
เช่น ห้วยโสมง ห้วยน้ำเย็น และ ห้วยพระปรง จะไหลไปรวมกัน
เป็นต้นน้ำบางปะกง สายน้ำหลักที่หล่อเลี้ยงพื้นที่การเกษตรทาง
แถบชายฝั่งทะเลตะวันออก

เรากลับลงมาจากจุดชมวิวในตอนสาย ออกจากปางสีดาเราแวะเข้า
ไปใน สถานีเพาะเลี้ยงป่าช่องกล่ำบน ซึ่งเป็นหน่วยงานของส่วน
อนุรักษ์สัตว์ป่า กรมป่าไม้ จัดตั้งขึ้นตามพระราชดำริของสมเด็จ
พระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถเพื่อเป็นแหล่งเพาะเลี้ยงขยาย
พันธุ์สัตว์ป่าหายากและใกล้จะสูญพันธุ์ สำหรับนักศึกษาวิจัยและ
บริการความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์ป่า รวมถึงเป็นสถานที่พัก
ผ่อนหย่อนใจสำหรับนักท่องเที่ยวด้วย

ภายในสถานีฯ ร่มรื่นไปด้วยพรรณไม้นานาชนิดมีการจัดแบ่งพื้น
ที่เป็นสัดส่วนตามชนิดของสัตว์และวัตถุประสงค์ต่างๆ ซึ่งมีทั้งกรงนก
เงือกขนาดใหญ่ เช่น นกกก นกเงือกรามช้าง และนกเงือกหายาก
อย่าง นกเงือกหัวแรด และ นกเงือกปากย่น ที่พบเฉพาะในป่าดิบ
ภาคใต้เท่านั้นสัตว์ปีกจำพวก ไก่ฟ้า นกแก้วโม่ง นกขุนทอง และ
นกยูง ที่ปล่อยให้บางตัวเดินหากินอย่างอิสระ

ถัดจากส่วนของสัตว์ขนาดกลางพวกลิงกัง หมีควาย หมาจิ้งจอก และ
หมูป่าที่เพิ่งให้กำเนิดลูกลายแตงไทยตัวน้อยลึกเข้าไปด้านในทาง
สถานี ฯ ได้จัดทำเป็นกรงเปิดขนาดใหญ่ปล่อยกวางดาว เก้ง และ
กวางป่าให้หากินเป็นฝูงใหญ่ โดยจัดหอชมสำหรับนักท่องเที่ยวให้
มองเห็นได้ชัดเจน

กลุ่มสุดท้ายที่เราย้อนกลับออกมาดูคือกรงเป็ดก่าซึ่งเป็นสัตว์ป่าใกล้
จะสูญพันธุ์ของบ้านเราอีกชนิดหนึ่ง ในผืนป่าธรรมชาตินั้น ปัจจุบัน
มีรายงานพบเห็นเฉพาะตามแหล่งน้ำในป่าลึกเพียงไม่กี่แห่งเท่า
นั้นและก็ปรากฏน้อยมากที่เป็ดก่าจะขยายพันธุ์เองในสถานที่เพาะ
เลี้ยง

ผมเดินดูลูกเป็ดก่าตัวน้อยว่ายเวียนเป็นขบวนไม่ห่าง แม่ พ่อเป็ด
เดินเลาะบ่อน้ำตามแม่และลูกไปด้วยท่าทางตื่นๆ เมื่อเราเข้าไปใกล้
ในกรงกัดไปเป็ดก่าอีกคู่ก็กำลังว่ายวนในบ่อน้ำพร้อมกับลูกเล็กๆ
อีกสามสี่ตัว บางตัวก็ปล่อยไว้ในกรงขนาดใหญ่ร่วมกับเป็ดแดง
นกอีโก้ง เก้ง และนกเงือก นับรวมอย่างคร่าวๆ ทั้งหมดแล้วเป็นจำ
นวนหลายสิบตัว

กล่าวได้ว่า สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าช่องกล่ำบนเป็นแห่งแรกที่
สามารถ ขยายพันธุ์เป็ดก่าได้สำเร็จ ทุกวันนี้มีโครงการปล่อย
เป็ดก่าคืนสู่ธรรมชาติไปบ้างจำนวนหนึ่งแล้วอนาคตของเป็ดป่า
ที่หาได้ยากยิ่งชนิดนี้จึงดูจะมีความหวังขึ้นอีกมากทีเดียว